Zonder Plaatje

Met plaatje

Tik op het hartje om naar mijn gastenboek te gaan .

Irma, je moest even verder kijken, hieronder is nog een blog met welkom. Daar staat in waar je moet wezen in mijn space voor hulp .

Ook heb je je space niet open staan . Zodat ik je niet kan helpen.

Om Je Space Open te zetten. (PUBLICEREN)

 tik je op Instellingen dan ga je in dat programma naar beneden tot je ziet staan Extern publiceren via RSS het hokje ervoor tik je aan. Nu staat je space open voor iedereen. En kan men je verder helpen.

 Alles wat je zoekt voor in je space kan je vinden, linksonder in Internetadressen etc. En daar onder die lijst ook nog een lijstje met Animaties etc....

Muziek in je weblog: mediaspeler in mijn space etc.

Kijk ook naar 'Vraag het aan Jessica'.

Vandaag 30 Augustus weer foto's bijgevoegd.

 Verhaal eigendom van Mereltje. Niet copieren. 

Bommeltje,

Bommeltje kwamen we in  Saltbommel tegen. We waren een route aan het uitleggen voor een really.

We kregen honger en dorst dus gingen we in een restaurant naar binnen.

 Buiten zag ik een heel jong sypers poesje lopen.Tussen de poten van een grote herdershond. "Ach Siep wat klein nog dat katje," Zei ik nog en liep gauw naar binnen. Want ik had ook erge trek. En Siep en Sijbrand waren er al.

We zaten heerlijk te eten en het katje kwam luid miauwend binnen. Ik nam het op schoot en bood het met de vinger een druppeltje melk aan, "Auw", Ik trok van schrik mijn vinger terug waar al een druppeltje bloed uit sijpelde. Het beestje had zo'n honger dat het gelijk mijn vinger wilde opeten.  Nou ja daar kon ik geen genoegen mee nemen. Mijn vingers waren me te kostbaar, die wilde ik zelf houden. Gauw gaf ik een beetje melk op een schoteltje en stopte hele kleine stukjes vlees toe. Het beestje had echt honger.  Zielig hoor het had amper zijn/haar  oogjes open viel me op.

We vroegen aan de ober of hij wist waar het beestje vandaan kwam, maar die wist het niet. Ik kon dat beestje toch niet aan z'n/haar lot overlaten. We vroegen het nog aan anderen in de buurt of ze wisten of men wist waar dat katje vandaan kwam. Nee, niemand wist het. We besloten het maar mee te nemen. Hopelijk was het rustig in de auto.

Het beestje die we al in de auto naar huis tot ' Bommeltje' doopten (omdat we het in Saltbommel hadden gevonden} was in de auto heel rustig. 't Had haar, het bleek een meisje te zijn, buikje vol gegeten met het stukje vinger van mij erbij en ging tevreden slapen op mijn schoot.

Thuis gekomen zette ik het Bommeltje op de grond  , Monic de siamees,   bleek al gauw moeder te willen spelen voor dat kleine kitten. Daar waren we reuze blij mee want Monic was niet een van de gemakkelijkste katten.

We hoefden haar niet bij de jonge kat weg te houden. Bommeltje was al meteen zindelijk bleek het. Weer een pluspunt. En het bleek dat Sijbrand en het beestje ook heel goed met elkaar kon opschieten. Sijbrand had vaak zijn buurjongen bij ons om te spelen en al vlug leerde Edwin, onze buurjongen, Bommeltje aporteren.

Bommeltje bracht een knikker terug naar hem toen hij het weg gooide. Met haar pootje bracht ze de knikker naar haar bekje en pakte het daarmee op, het was een schattig gezicht. Toen Edwin het vroeg liet ze de knikker vallen vlak voor hem. U begrijpt dat het  leuk was om te zien. Ze had er zo'n lol in dat je de hele dag ermee door kon gaan. pipipipip mekkerde ze als je niet vlug genoeg met de knikker gooide.

Ze lag het of op mijn schoot of als ik mijn hand open hield in de hand. Soms lag ze het voor je voeten en dan zei ik, "Daar kan ik niet bij, Bommeltje", dan pakte ze het weer op en lag het in mijn uitgestoken hand. We konden later gooien met een pen potlood propjes papier etc alles bracht ze terug. Iedereen die op visite kwam kon er niet aan ontkomen ze moesten iets weggooien, wat zij dan netjes terugbracht.Zelfs onze huisarts, die eens op ziekenbezoek kwam kon de verleiding niet doorstaan om even met Bommeltje te spelen en vergat de patient......

Op een nacht, Ja u leest het goed nacht belde een kennis van ons die ernstig ziek was en angstig mij, Siep had nachtdienst, dat deed hij meer en we belden uren die echt snel voorbij gingen. (Ik was de volgende dag altijd weer fris als een hoentje.)  Bommeltje bracht ook tijdenshet telefoneren steeds de knikker terug.  Waarna ik de knikker  steeds   zover mogelijk  weer weggooide, tot in de slaapkamer. Zodat ik er even vanaf was, en met Evert zo heette onze kennis , verder kon praten.

De volgende ochtend ging de telefoon. "Och jé, wat heb ik gedaan, besefte ik gelijk ", en wist gelijk dat de beneden buurvrouw aan de telefoon was. Tot mijn verwondering was ze niet boos, dat was erg vreemd want ze was nogal erg lastig en de huizen erg gehorig door al die stalen ramen. '"Heeft u vannacht niets gehoord?", vroeg ze, "Nou ja" dacht ik, "Even afwachten". " Uh... eh....,"stamelde ik. Maar ze ging al verder..

"Nou Bommeltje ging vannacht bij u in de slaapkamer bovenop de kast met een knikker in haar bekje en liet die dan vallen en sprong van de kast af om het weer op te pakken. De hele nacht door."  Tja wat kon ik daarop zeggen...."Meent U dat buurvrouw?", vroeg ik  inwendig stikte ik van het lachen om zoveel fantasie  van mijn buurvrouw.

"Hebt u dan niets gehoord?" Vroeg ze weer. Nou ja het was nu niet meer te veranderen dacht ik en zei, voor de lieve vrede en om mijn Buurvrouw haar fantasie niet te ontnemen.."Nou ja, al laten ze een bom afgaan naast mijn bed, ik wordt niet wakker".  Gelukkig dat was goed afgelopen en tegen de Buurvrouw zei ik nog, dat ik de slaapkamerdeur in het vervolg dicht zou houden, s'nachts...

Ik kon het niet laten om, toen mijn buurvrouw jaren later ging verhuizen het hele verhaal nog eens op te halen. Maar nu  wat er echt was gebeurd.....

Inplaats dat ze er nu om kon lachen werd ze echter heel erg boos. Ik vond dat niet erg hoor want ze had ons al genoeg geterroriseert en was echt blij dat ze wegging. Er ging een zucht van verlichting door de flat.....

En Bommeltje?... die ging gewoon door met apporteren,  niet met knikkers maar met potloden etc. want de knikkers werden te klein voor haar bekje. Ik was bang dat ze erin kon stikken.

De twee kunstbenen, Verhaal is eigendom van Mereltje.     

We zijn totaal 4 x verhuist. De laatste keer was naar dit benedenhuis. Ik kreeg wat moeite met al die trappen.

Tot niet lang daarna mijn Vader kwam te overlijden.         .

"Siep?", vroeg mijn Moeder op een dag, "Zou jij die benen weg willen brengen? Probeer er  wat geld voor te krijgen."

Nou daar wilde Moeder helemaal niets van weten.

Nou werd er nog erg veel gebouwd in onze wijk en wij waren nog een van de eerste die er woonden. Er was op de hoek een grote berg puin en rommel door de bouwarbeiders en de nieuwe eigenaars/bewoners achtergelaten.

 Nadat het donker was geworden, en hij de benen op de grote hoop had gelegd,( ik vond dat hij er wel lang over deed), kwam hij lachend terug, "Wat heb jij een lol?", vroeg ik hem. "Ach dat zie je morgen wel als het licht is", was zijn antwword.

 De volgende dag zag ik geen benen op de hoop, maar toen ik dichterbij kwam zag ik wel twee keurige geschoende voeten met een stukje van de sokken erboven uit steken. Ook ik moest lachen. Dat was echt iets voor Siep.

Siep bleef lang weg. Eindelijk kwam hij thuis.

Ik begreep het al gauw en gierde het uit. Waarom ik het niet vertelde aan de politie hoe de vork in de steel zat? Nou had ú het wel verteld. Zelfs toen we het aan Moeder vertelde heeft ze nog smakelijk meegelachen.

 IK weet zeker dat mijn Vader, als hij het gezien heeft van waar hij nu is, ook net zo hard heeft meegelachen.

Pinokkio 3

 

   Na het avontuur met Japie de goudvis ging alles prima met die twee. Mijn man wilde een eigen confectiebedrijfje beginnen en aangezien we geen bedrijfsruimte hadden moest het maar in huis we hadden een grote kamer over en daar kon het wel zolang we nog niets anders hadden.

We deden alles wat mogelijk was om het de buren niet lastig te maken. Zelfs een industriële knoopsgaten machine werd er neergezet en als u  weet die dingen maakten in1963 nog flink geluid, maar ook dat wisten we tot een minium te dempen.

Pini vond dat allemaal wel prettig. Als het baasje aan het persen was ging zij op de plek zitten wat hij al geperst had. Gelukkig verhaarde ze niet erg en ik borstelde en kamde ik haar dagelijks omdat anders die lange haren gingen klonteren en dat was geen pretje voor haar en voor mij. Pini vond het fijn als ik haar kamde en borstelde. Dan had ik even tijd voor haar. 

 Ik stond te strijken . En deed de huishouding. We kregen het aardig druk. Het liep een beetje de spuigaten uit kan ik wel zeggen. Dit konden we niet meer in huis doen en we zochten een bedrijfsruimte. Die vonden we al gauw. Maar de woning bestond uit een kleine kamer en een tussenkamertje. Ook de bedrijfsruimte was niet geweldig Wat groter als de kamer. Maar ja het moest maar voorlopig het was tenminste een benedenwoning en we konden gemakkelijker het goed in en uitladen en het bedrijfje binnenbrengen, niet meer het gesjouw naar boven.

Ja maar het kon niet anders. Nu kon mijn man iemand erbij nemen om achter de naaimachine te zitten. Dat was een vakman. Ik ging ook aan de naaimachine en af en toe persen.   

We kochten een wiegledikant. Daar kon de baby in groeien.

Ik zei al dat Pini een kat uit duizende was

Telkens als we in de kamer kwamen om onze koffiepauze te houden zat ze op die hoofd leuning. Dan kwam ze tijdens de koffiepauze lekker bij mij op schoot zitten of, als ik iets moest doen, bij de anderen. Want ik had niet zoveel vrije tijd meer en moest ook voor de kleine zorgen.

               

               

Verhaal eigendom en geschreven van Mereltje. Niet copiëren.

Pinokkio.2

Na een ong. een jaar, kregen we een woning op een tweede etage. Een fijne woning met een pracht uitzicht. Pini was al een mooie poes geworden met een mooie dikke staart en lange haren. Ze was niet een echte raskat met een stamboom,  maar niet minder mooi en erg lief.

We kochten een leuk schilderijtje wat tevens een viskom was. Dat was toen erg in de mode. Wel klein en smal er kon net een klein goudvisje in zwemmen. Maar je moest het water bijna dagelijks verschonen.

  Als het zover was kwam Pini er bij Ik had haar geleerd bij hem te blijven. Ik had de vis in een grote kop, die daarvoor was, als de kom verschoont moest worden, neergezet en zei dan, "Pini, let op Japie!!", dat deed ze dan ook serieus, Ze waren gewoon vriendjes. Japie kwam dan boven aan zwemmen. Hij was niet bang voor haar. Hoe ik weet dat het een Hij was. Ja ik wist het gewoon. Ik heb nooit onder zijn staartje gekeken. Pini deed soms heel voorzichtig haar pootje in het water. Meer niet, ik kon gewoon weglopen en zei dan: "Let op Japie".

  Ook op een dag dat we visite hadden. We vertelden erover toen het in het gesprek te pas kwam. De visite lachte schamper, want die geloofde het niet. Nou ja dat moet je mij niet aandoen dus meteen wilde ik het bewijzen dat de dieren vriendjes waren.

   Ik zette de kom op de grond en snel kwam Pinie bij het (schilderijtje) In haar enthousiasme gaf ze er kopjes tegen . Dat viel gelijk om door haar gewicht. Japie lag in een plas water en Pini vloog van schrik onder een kast. Daar bleef ze zitten en ik kon haar er niet toe brengen er onderuit te komen. Ook niet met lekkere hapjes.

  Tot ik op het idee kwam om de vis op de grond te zetten zodat ze hem kon zien. Meteen kwam ze onder de kast vandaan, en ging bij Japie zitten en deed heel voorzichtig haar pootje in het water....Het was goed zag  ze, met Japie......

Goede middag,

Het word tijd om weer eens wat te schrijven, maar ja wat.?

De STEEK,

 Houd u ook van katten, ja. kan ik heel wat over schrijven want elke kat heeft echt een ander karakter. Zeg niet dat ik dat uit mijn duim zuig want dat doe ik al jaren niet meer, hihi. Maar terug naar de katten.

Pinokkio 1

  We begonnen op een zolderkamertje want een woning kon je in onze tijd niet krijgen. Maar mijn schoonouders hadden een klein zolderkamertje daar kon net een bed instaan twee stoelen met een klein tafeltje. Er was ook een kleine aanrecht en een spiritisbrander. Manlief werkte en ik zat moederziel alleen op mijn zolderkamertje. Je was zo uitgewerkt. Dus de verveling werd ondragelijk.

   Ik wilde graag werken maar het was toen net, als bij onze nieuwkomers uit sommige landen. Ja u gelooft het niet maar het was nog normaal dat de huisvrouw thuisbleef. Dat werd wel al minder maar mijn manlief hield zich daar nog aan vast. Hij vond het niet nodig dat een vrouw werkte hij verdiende het brood zelf wel. Ach in het begin wilde ik het nog aanvaarden zonder teveel mokken maar ja die verveling ...

  Ik vroeg of ik dan een jong katje mocht hebben, had ik wat aanspraak. Nou ja ik kon me vermaken met dat diertje. Na lang aandringen vond mijn man het goed. Ik mocht uit een nest een half agora uitkiezen. Wat een schatje was dat . Mijn man zei nog; "Als ze niet zindelijk is gaat ze eruit." Je had op  zolder geen toilet dus wat moet je dan? Je nam maar een steek, (piespot... bargoens?) want het was stikkedonker (oud woord) op  de trap.

  Ik had een kattebak achter een gordijntje  gezet voor de nacht, ja wat moest je anders. Siep mopperde nog maar ik kon immers niet het risico lopen dat ze het op de grond deed. (Ja het wordt al smeriger) Ik had de kat goed getraind met de kattebak maar 's avonds zeg maar s'nachts had ze er nog niets op gedaan. 'k Was wel wat ongerust. En wij moesten slapen.

    Maar uiteindelijk gingen we naar bed. Ik moest nog eerst even op de steek. Wat hebben we gelachen toen de kat nieuwschierig erbij kwam zitten en keek wat ik deed. Het was genant maar ik moest toch lachen. Ik ging nog naar beneden om  de steek schoon te maken want een van de buren had gelukkig het licht aangelaten. Dus kon ik dat nog even doen.  Gelukkig. We konden gaan slapen.

   's Nachts werden we wakker door lawaai wat we allebei niet thuis konden brengen, waar dat vandaan kwam. Tot ik onder bed keek en  gierend van het lachen konstateerde dat de kat in de steek haar behoefte had gedaan, maar er niet meer uit kon komen. Daarna ging ze altijd keurig op de kattenbak zoals het een nette kat betaamt. De kattebak kon de tweede nacht op de zolder buiten het kamertje staan.

Wij zullen onze Pinokkio dus nooit vergeten.

groetjes van Mereltje.

ps. Uiteindelijk mocht ik toch gaan werken. Ja, de aanhouder wint altrijd.

Vergeet niet  even iets in mijn gastenboek te schrijven.

Een Prettige Vakantie